I wish I could describe the feeling inside, I get it close within but I cant even identify it for myself…it’s heavy, pleasant, breathtaking, I’ve found that I even don’t know myself, I cant understand my own feelings, wishes, hopes…hope! I think the greatest gift, which gives you strength to stay up, to go on. ...But sometimes
اصلا ولش کن، بی خیال، رفتن تا ته احساسات به ما نیومده، به جوابی نمیرسم انگار که هیچ، باقی هم هرچی از قبل هست قاتی میشه. دلم سادگی مادر بزرگها رو میخوادتا مستقبیم برم دامن خدا رو بچسبم، بی هیچ موشکافی فیلسوف مابانه که اونم فقط اداشو بلدم، خودش که نیستم...ای تنها آرامش قلبها!
